Moja codzienność to nieustanny stres...
Kocham moje dzieci bezwarunkowo i zrobię wszystko, aby im pomóc funkcjonować w otaczającej rzeczywistości. Wszystko, aby w przyszłości były samodzielne i nie bały się stawiać czoła wyzwaniom.
U Lenki i u Kuby zdiagnozowano autyzm atypowy, centralne zaburzenia słuchu oraz zaburzenia integracji sensorycznej. Dodatkowo córka ma ADHD, a syn upośledzenie umysłowe i całościowe zaburzenia rozwoju. Staram się jak tylko mogę zrozumieć ich potrzeby. Niestety, to nie jest proste. Moje dzieci często nie są sobą, zachowują się jak zupełnie inne osoby. W inny sposób odbierają docierające do nich bodźce. Reagują w sposób przesadny lub nie do końca rozumieją daną sytuację.
Lena z ADHD potrzebuje stałego wsparcia, a u Kuby, który jest już duży, coraz częstsze i silniejsze napady agresji, krzyki, szał, w którym niszczy przedmioty, stanowią ogromne wyzwanie. Staram się wtedy zabezpieczyć ich samych, aby nie zrobili sobie krzywdy. Nigdy nie jestem w stanie przewidzieć, co wywoła taki napad. Czy jakieś dźwięki, zapach, czy strach w nowej sytuacji…
Jestem kłębkiem nerwów, zestresowana i bezsilna. Codzienność samotnej matki z dwojgiem dużych już dzieci z takimi trudnościami jest wykańczająca. Dodatkowo rezonans Kuby wykazał torbiel pajęczynówki, który musimy bacznie obserwować.
Bardzo potrzebujemy badań genetycznych WES, aby zrozumieć, dlaczego tak się dzieje i aby pomóc im funkcjonować w otaczającym ich świecie.
Bardzo proszę o pomoc.
Sylwia, mama Leny i Kuby