Kiedy patrzymy na Mateusza, widzimy naszego synka, który jeszcze się uśmiecha, próbuje walczyć i być dzieckiem. Ale jednocześnie widzimy też chorobę, która już odebrała nam jednego z synów.
Dystrofia mięśniowa Duchenne’a jest okrutna i nieuleczalna. Powoli niszczy mięśnie, sprawność i samodzielność. Rodzice dzieci z DMD wiedzą, że czasu nie da się zatrzymać. My już przeszliśmy przez ten koszmar.
W październiku 2025 roku pożegnaliśmy naszego 16-letniego syna. Ta sama choroba zabrała go nam na zawsze. Dziś z tym samym przeciwnikiem walczy Mateusz. Każdego dnia żyjemy ze strachem, że historia może się powtórzyć.
Mateusz jeszcze potrafi się pionizować. Jeszcze próbuje stawiać kroki. Ale choroba postępuje. My jako rodzice widzimy zmiany, które dla innych mogą być niewidoczne. Coraz większe zmęczenie, coraz trudniejsze ruchy i coraz więcej lęku o jutro. Nasz syn nie mówi, ale bardzo dużo rozumie. Komunikuje się z nami i swoim starszym bratem w alternatywny sposób. Mimo cierpienia dalej walczy z ogromną siłą. Niestety DMD to nie jedyna diagnoza Mateusza. Wrodzony przerost nadnerczy sprawia, że każda infekcja może stanowić śmiertelne zagrożenie, a osłabione tachykardią serce pracuje ponad siły.
Dziś pojawiła się dla nas iskra nadziei. Mateusz czeka obecnie na konsultację kardiologiczną w Centrum Zdrowia Dziecka oraz neurologiczną, aby móc zostać zakwalifikowanym do programu badania klinicznego leku Satralizumab na dystrofię mięśniową Duchenne’a (DMD), który jest obecnie prowadzony w Polsce. Wszystko zależy od decyzji neurologa.
Do tego czasu możemy walczyć tylko w jeden sposób, intensywną rehabilitacją i codzienną terapią, które pomagają spowolnić postęp choroby. Każdy dzień ma znaczenie. Każda rehabilitacja to walka o kolejny krok, większą sprawność i czas.
Po stracie jednego dziecka nie mamy już siły patrzeć bezczynnie, jak choroba odbiera nam kolejne. Dlatego błagamy o pomoc dla Mateusza.
Rodzice Mateusza