Przez dwa miesiące nie mogliśmy nawet dotknąć naszego synka! Dziś 5-letni Bruno potrzebuje pomocy. Błagamy, nie odbierajcie mu nadziei! Bruno miał być spełnieniem naszego największego marzenia. Zamiast szczęśliwego dzieciństwa przyszły dramatyczna walka o życie, miesiące na intensywnej terapii i diagnozy, które łamały nam serca. Dziś nasz synek nie mówi, nie chodzi, nie siedzi, nie potrafi nawet samodzielnie utrzymać główki. Jesteśmy bezsilni wobec ogromnych kosztów wyjazdu na specjalistyczną procedurę do Meksyku. Błagamy Was o pomoc!
Marzyliśmy o rodzinie, której sami nigdy nie mieliśmy...
Oboje wychowywaliśmy się w rodzinach zastępczych. Od najmłodszych lat wiedzieliśmy, czym jest tęsknota za własnym domem, rodzicielską miłością i poczuciem bezpieczeństwa. Kiedy się poznaliśmy, mieliśmy jedno wielkie marzenie. Chcieliśmy stworzyć kochającą się rodzinę. Taką, w której nasze dziecko nigdy nie będzie musiało zastanawiać się, czy jest kochane. Niestety, pierwsza ciąża zakończyła się poronieniem. Straciliśmy nasze maleństwo, zanim zdążyliśmy je przytulić. Ból po tej stracie był niewyobrażalny. Kiedy ponownie zobaczyliśmy pozytywny test ciążowy, wróciła nadzieja. Jednak już w 20. tygodniu ciąży lekarze wykryli u naszego synka poważną wadę serca. Nie wiedzieliśmy jeszcze, że narodziny upragnionego dziecka będą początkiem najtrudniejszej walki w naszym życiu...
Bruno miał zaledwie trzy tygodnie, gdy zaczęliśmy drżeć o jego życie!
Zapalenie płuc. Gwałtowne pogorszenie stanu zdrowia. Intubacja. Niedotlenienie mózgu. Zamiast tulić naszego synka w ramionach, patrzyliśmy, jak leży podłączony do aparatury, a lekarze walczą o jego życie. W wieku zaledwie półtora miesiąca Bruno przeszedł pierwszy zabieg kardiochirurgiczny. Niestety, nie przyniósł oczekiwanych rezultatów. Musieliśmy czekać na kolejną operację, aż nasz synek osiągnie odpowiednią masę ciała. Wtedy wydarzył się kolejny dramat. SEPSA! WSTRZĄS SEPTYCZNY! KOLEJNA WALKA O ŻYCIE NASZEGO DZIECKA! Nigdy nie zapomnimy tego strachu. Patrzyliśmy na nasze maleństwo i baliśmy się, że je stracimy. Bruno przeżył, ale sepsa pozostawiła po sobie tragiczne następstwa. Doszło do uszkodzenia mózgu. Pojawiły się kolejne powikłania: uszkodzenie wątroby, padaczka, małogłowie i problemy z karmieniem wymagające założenia PEG. Osiem pierwszych miesięcy życia nasz synek spędził w szpitalu. Przez dwa miesiące nie mogliśmy go nawet dotknąć! Nie mogliśmy go przytulić. Pogłaskać po główce. Wziąć na ręce i powiedzieć mu, że wszystko będzie dobrze. Tak bardzo pragnęliśmy dać naszemu dziecku miłość i bliskość, których sami potrzebowaliśmy w dzieciństwie. A mogliśmy tylko patrzeć na jego cierpienie...
Nasz synek przeżył. Ale choroby odebrały mu niemal całą samodzielność...
Dziś Bruno ma pięć lat. Nie mówi. Nie chodzi. Nie siedzi. Nie potrafi nawet samodzielnie utrzymać główki. Cierpi na czterokończynowe mózgowe porażenie dziecięce, silną spastykę i padaczkę. Jest karmiony dojelitowo. Zmaga się również z poważnymi problemami kardiologicznymi, ortopedycznymi i wątrobowymi. Każdy nasz dzień to nieustanna opieka, rehabilitacja, wizyty u specjalistów i strach o przyszłość synka. Oddalibyśmy wszystko, żeby choć trochę ulżyć mu w cierpieniu. Żeby mógł zrobić coś, co dla innych dzieci jest tak naturalne i proste. Najbardziej boli nas bezsilność. To, że choć kochamy Bruna nad życie, sama miłość nie wystarczy, by zapewnić mu wszystkie możliwości terapii. A jednak nasz synek wciąż potrafi się uśmiechać. I kiedy widzimy ten uśmiech, wiemy, że nie możemy przestać walczyć.
W Meksyku pojawiła się nadzieja. Ale jej cena nas przerasta!
Dowiedzieliśmy się o Neurocytonix, ośrodku w Monterrey w Meksyku, który oferuje eksperymentalny protokół neurologiczny. Wiemy, że nie ma gwarancji poprawy. Ale jako rodzice pragniemy wykorzystać każdą możliwość, która mogłaby pomóc naszemu synkowi i poprawić jakość jego życia. Niestety, koszt samej procedury wynosi aż 39 000 dolarów! Do tego dochodzą bilety lotnicze i zakwaterowanie w Meksyku. Nie mamy takich pieniędzy. Od pięciu lat robimy wszystko, by zapewnić Brunowi odpowiednią opiekę, leczenie i rehabilitację. Nasze codzienne życie podporządkowane jest jego potrzebom.
Nie potrafimy pogodzić się z myślą, że pieniądze mogą stanąć na drodze do skorzystania z tej możliwości. Że będziemy musieli powiedzieć sobie: nie spróbowaliśmy, bo zwyczajnie nie było nas na to stać...
Błagamy Was, pomóżcie naszemu synkowi! Sami nie damy rady!
Przeżyliśmy stratę pierwszego dziecka. Miesiącami drżeliśmy o życie Bruna. Widzieliśmy jego cierpienie, bezradnie czekając na kolejne wiadomości od lekarzy. Dziś nie prosimy o luksus ani wygodne życie. Prosimy o pomoc w sfinansowaniu wyjazdu, z którym wiążemy nadzieję na poprawę codzienności naszego ukochanego synka. Bruno nie potrafi sam opowiedzieć Wam o swoim cierpieniu. Nie może powiedzieć, czego potrzebuje. Nie może sam poprosić Was o pomoc. Dlatego robimy to my. Jego mama i tata. Błagamy, nie odwracajcie wzroku. Nie zostawiajcie nas samych w tej dramatycznej walce o przyszłość naszego dziecka!
Wpłaćcie choćby 10 zł. Udostępnijcie naszą historię. Pomóżcie nam dotrzeć do ludzi, którzy razem z nami dadzą Brunowi możliwość skorzystania z tej procedury. Dla Was to może być niewielki gest. Dla nas to kolejny krok w stronę nadziei, której tak rozpaczliwie się trzymamy. Z całego serca dziękujemy za każdą wpłatę, każde udostępnienie i każde dobre słowo.
- Patrycja i Adam, Rodzice Bruna