Spełnienie marzeń, a zarazem koszmar? Moja ciąża to był cud. Bardzo długo wyczekiwany. Już w 20 tygodniu ciąży zdiagnozowano u naszego synka wadę serca AVSD - ubytek przegrody przedsionkowo-komorowej. Byłam przerażona, ale lekarz wszystko wytłumaczył, powiedział, że to nic groźnego. Uwierzyłam. Chuchałam i dmuchałam, żeby ciąża do końca przebiegała prawidłowo. W pierwszych dniach życia miała zostać założona opaska na tętnicę płucną i tak mieliśmy czekać, aż Bruno skończy pół roku, aby przejść operację. Po porodzie, decyzją lekarzy, wróciliśmy normalnie do domu, bo stan synka był dobry. W 3 tyg Bruno zachorował na zapalenie płuc, jego stan gwałtownie się pogorszył. Natychmiast udaliśmy się do lekarza, a stamtąd prosto do szpitala. Nasz mały Brunonek został przewieziony na OIOM, był intubowany, doszło do niedotlenienia mózgu. Koszmar się rozpoczął... W wieku 1.5 miesiąca założono banding, ale nie przyniósł on oczekiwanego efektu. Nie można było operować ze względu na niską masę ciała. W wieku 4 miesięcy Bruno osiągnął wymagane kilogramy i operacja miała się odbyć wcześniej. Tuż przed operacją Bruno dostał sepsy, która doprowadziła do wstrząsu septycznego. Nasz malutki synek trafił na intensywną terapię pod kolejne kroplówki i kable. Po ustabilizowaniu stanu okazało się, że sepsa uszkodziła mózg. Lekarze walczyli, my walczyliśmy i w wieku 6 miesięcy Nasz Synek przeszedł operację serca. Stan po operacji był cały czas bardzo ciężki. U Bruna doszło do uszkodzenia wątroby, dostał żółtaczki. Zdiagnozowano małogłowie i padaczkę. Jego malutki żołądek nie chciał pracować, lekarze musieli założyć mu PEG i wdrożyć specjalistycznie żywienie... Bruno jest taki malutki, przez 8 miesięcy swojego króciutkiego życia był w szpitalu, na OIOM-ach i Intensywnej Terapii, podłączony do maszyn i kroplówek... przez 2 miesiące nie mogliśmy do niego nawet zajrzeć, potrzymać go za rączkę, pogłaskać po główce... To był koszmar... Stan Bruna został ustabilizowany i wróciliśmy nareszcie do domu. Teraz zbieramy pieniądze na kosztowną rehabilitację, leki, na wizyty u specjalistów, aby nasz malutki syneczek mógł funkcjonować i rozwijać się. Aby w przyszłości mógł podjąć próby samodzielnego siedzenia i chodzenia. Aby mógł posmakować jedzenia, a z czasem może jeść normalnie... Bez rehabilitacji i leków będzie to niemożliwe. Bruno walczy i my też, z całych sił, będziemy walczyć o niego.