Wróć do: Wszystko o sercu

Zaakceptuj chorobę dziecka

Jak przejść przez szok po diagnozie i co robić w pierwszych tygodniach po tym, jak lekarz powiedział, że serce dziecka jest chore.

Na tej stronie
  1. Akceptacja choroby dziecka, zwłaszcza wrodzonej wady serca, jest procesem trudnym i wymagającym czasu
  2. dr Justyna Dubiel
  3. Najczęstsze pytania o akceptację choroby dziecka

Akceptacja choroby dziecka, zwłaszcza wrodzonej wady serca, jest procesem trudnym i wymagającym czasu

Cały proces leczenia dziecka, w tym niejednokrotnie wielu operacji kardiochirurgicznych powoduje ogromny stres, którym obarczona jest cała rodzina. Pojawienie się na świecie dziecka z wadą serca reorganizuje dotychczasowe życie całej rodziny. Często staje się powodem gwałtownego pogorszenia się sytuacji materialnej rodziny, oddalenia się od siebie małżonków, zerwania dotychczasowych kontaktów towarzyskich, rezygnacji z pracy, własnych pasji i zainteresowań. Wszystko toczy się rytmem wyznaczonym przez chorobę.

Oto 7 wskazówek, które mogą być pomocne

1. Daj sobie czas na przeżycie emocji. To normalne, że po diagnozie pojawiają się uczucia takie jak szok, niedowierzanie, złość, smutek, lęk czy poczucie winy. Nie tłum tych emocji, pozwól sobie na ich przeżycie. Pamiętaj, że akceptacja nie oznacza, że te emocje znikną, ale że nauczysz się z nimi żyć.
2. Szukaj wsparcia. Rozmawiaj z partnerem/partnerką, rodziną, przyjaciółmi. Nie bój się prosić o pomoc i wsparcie. Możesz również poszukać grup wsparcia dla rodziców dzieci z wadami serca, gdzie będziesz mógł/mogła porozmawiać z osobami, które przechodzą przez podobne doświadczenia.
3. Zdobądź wiedzę na temat wady serca dziecka. Im więcej wiesz o wadzie serca, tym łatwiej będzie Ci zrozumieć sytuację i podejmować świadome decyzje dotyczące leczenia. Rozmawiaj z lekarzem, czytaj książki i artykuły na ten temat, szukaj informacji w Internecie (ale korzystaj tylko z wiarygodnych źródeł).
4. Skup się na tym, co możesz kontrolować. Nie możesz zmienić faktu, że Twoje dziecko ma wadę serca, ale możesz kontrolować swoje reakcje i działania. Skup się na tym, co możesz zrobić, aby pomóc dziecku i sobie.
5. Naucz się żyć z chorobą dziecka. Choroba dziecka będzie miała wpływ na całe życie rodziny, ale nie musi definiować Waszego życia. Naucz się cieszyć się chwilami spędzonymi z dzieckiem, doceniaj małe rzeczy i szukaj pozytywnych stron sytuacji.
6. Pamiętaj o sobie. W opiece nad chorym dzieckiem łatwo zapomnieć o własnych potrzebach. Pamiętaj, że Ty również potrzebujesz odpoczynku, relaksu i wsparcia. Znajdź czas dla siebie, rób to, co Cię cieszy i relaksuje.
7. Nie oczekuj, że zaakceptujesz chorobę dziecka od razu. To jest proces, który może trwać miesiące, a nawet lata. Bądź cierpliwy/cierpliwa wobec siebie i daj sobie czas na przeżycie tego procesu. Pamiętaj, że nie jesteś sam/sama w tej sytuacji. Wiele rodzin przechodzi przez podobne doświadczenia. Szukaj wsparcia, rozmawiaj z innymi rodzicami, a z czasem nauczysz się żyć z chorobą dziecka i cieszyć się każdym dniem spędzonym z nim.

Jak zaakceptować chorobę dziecka - podpowiada dr Justyna Dubiel, psycholog kliniczny

Dr n. hum. Justyna Dubiel - psycholog kliniczny, ukończyła UŚl w 1989 r. Specjalizuje się w pomocy psychologicznej dzieciom chorym somatycznie i ich rodzinom. Posiada specjalizację I st. (1992) i doktorat (2005) z psychologii zdrowia. Pracuje w GCZD Katowice (m.in. Onkologia, Kardiologia), gdzie jest Koordynatorem Psychologów i Pełnomocnikiem Praw Pacjenta. Wykładowca GWSH. Autorka 20 publikacji i bajki „Wyprawa po skarb zdrowia”. Redaguje „OnkoOkey”

dr Justyna Dubiel

Najczęstsze pytania o akceptację choroby dziecka

Czy da się zaakceptować chorobę dziecka?

Da się, ale to nie jest jedno działanie, tylko proces, który w rodzinach przebiega bardzo różnie. Akceptacja nie oznacza, że przestajesz się bać ani że przestajesz szukać leczenia. Oznacza, że przestajesz walczyć z rzeczą, której nie da się zmienić, i zaczynasz działać w ramach tego, co jest możliwe.

Czy to normalne, że czuję się winny albo zły?

Tak. Poczucie winy po diagnozie, złość na lekarzy, na rodzinę, na siebie samego, lęk przed przyszłością to bardzo częste reakcje, nie oznaka czegoś złego w charakterze. Wielu rodziców mówi, że najtrudniejsze było przestanie szukać przyczyny, bo szukanie daje złudzenie, że da się to naprawić.

Czy warto rozmawiać z psychologiem?

Tak, i nie trzeba czekać na kryzys. Psycholog dziecięcy potrafi pracować z lękiem, z poczuciem winy i z reakcją żalu, a także nauczyć rodzica narzędzi, których sam nie zna. Spotkania pomagają też dziecku, bo uczą rodzica rozmawiać o trudnych rzeczach językiem, który da się znieść.

Jak nie stracić siebie w chorobie dziecka?

To realne ryzyko, o którym mówi się mało. Rodzic, który przestaje zauważać własne potrzeby, w końcu nie ma sił, żeby dawać ich dziecku. Pomocne bywa odwrócenie ról na kilka godzin: kiedy druga osoba w rodzinie przejmuje opiekę, a rodzic idzie na spacer, do sklepu albo na spotkanie. Również rozmowa z innymi rodzicami dzieci z wadami serca daje realne odkrycie, że nie jesteś w tym samotny.

Wiedza o chorobie to pierwszy krok, dwa kolejne opisaliśmy osobno: jak rozmawiać z dzieckiem o chorobie serca oraz jak wspierać rozwój dziecka z wadą serca. Żeby wiedzieć, po czym rozpoznać wadę, zajrzyj do jak rozpoznać wrodzoną wadę serca u dziecka.

Wróć na górę